Szkoła im. I.Mielżyńskiego.

Zespół Szkół w Chobienicach otrzymał imię powstańca wielkopolskiego Ignacego Mielżyńskiego. Uroczystość w dniu 26 września 2009 roku rozpoczęła się mszą świętą w kościele pod wezwaniem św. Piotra w Okowach, której przewodniczył ksiądz biskup Zdzisław Fortuniak, z udziałem dziekana Dekanatu Zbąszyńskiego ks. Zbigniewa Piotrowskiego, księży z terenu gminy, proboszcza parafii ks. Tadeusza Jaskuły. Podczas mszy JE Ks. Biskup Zdzisław Fortuniak poświęcił sztandar, który w dalszej – oficjalnej części uroczystości w sali wiejskiej został przekazany przez rodziców dyrektorowi szkoły – Andrzejowi Wieczorkowi, a następnie uczniom. Społeczność uczniowska zobowiązała się opiekować się sztandarem, strzec go i godnie reprezentować szkołę. W budynku szkoły odsłonięto tablicę pamiątkową, poświęconą patronowi. Po części artystycznej wszyscy zaproszeni goście w towarzystwie gospodarzy udali się na pobliski cmentarz i złożyli wiązanki na mogiłach powstańczych i grobach rodziny Mielżyńskich.
Ignacy Mielżyński urodził się 19 lutego 1871 roku w Chobienicach. W szeregi powstańcze wstąpił 30 grudnia 1918 roku, uczestnicząc w potyczce pod Zdziechową jako "rolnik z Iwna". 8 stycznia 1919 roku zgłosił się w Poznaniu w Forcie Grollmana. Do 31 stycznia dowodził kompanią, był szefem sztabu i dowództwa odcinka łabiszyńskiego frontu północnego Powstania Wielkopolskiego. 1 lutego mianowany został dowódcą odcinka. Kierował akcją ataku na Rynarzewo i kilkakrotnie osobistym męstwem przyczynił się do utrzymania pozycji. Relację z tych walk spisał w latach 30 - tych. W opinii J. Tomaszewskiego jako dowódca odcinka dowiódł że "silna wola jednostki może dokonać rzeczy na pozór niemożliwych. Pod Rynarzewem osobiście prowadził pierwsze linie do ataku, niosąc karabin maszynowy". 1 kwietnia 1919 roku przydzielony został do 5 Pułku Strzelców Wielkopolskich, a 12 lipca do sztabu frontu północnego.5 lipca 1919 roku na własną prośbę został zwolniony z formacji wielkopolskich i udał się jako ochotnik na Śląsk. W sierpniu 1919 roku na czele 300 - osobowego oddziału przybył do Sosnowca, aby wziąć udział w I powstaniu śląskim. Po powrocie ze Śląska przydzielony został do dowództwa I Brygady Jazdy Wielkopolskiej. 25 marca 1920 roku wszedł w skład Międzynarodowej Komisji Granicznej dla ustanowienia granicy polsko - niemieckiej. 13 lipca 1920 roku zatwierdzony został na dowódcę 1 Pułku Ochotniczego Jazdy Wielkopolskiej, który sformował z własnej inicjatywy i częściowo na własny koszt. Na czele pułku walczył pod Brodnicą a potem na froncie litewsko - białoruskim. Dekretem Naczelnego wodza (z 30 marca 1920 roku) mianowany został rotmistrzem, później majorem a 20 września - podpułkownikiem. Pułk Ochotniczy przemianowany został na 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich. 19 grudnia 1921 roku przeszedł do rezerwy, poświęcając się rolnictwu. Zmarł 11 stycznia 1938 roku w Iwnie, gdzie został pochowany. Odznaczony był Orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych (trzykrotnie), Złotym Krzyżem Zasługi, odznaczeniem francuskim Merite Agricole oraz licznymi medalami.